Mijn werkdag bestaat momenteel uit een afwisseling van alfabetiseringslessen, bijbelvertaling, het schrijven van bijbellessen en tijd doorbrengen met de gemeenschap in Kovol. Mijn doel is om elke week aan elk van deze taken wat aandacht te besteden. Ik streef ernaar om elke dag een klein beetje vooruitgang te boeken met elke taak. Elk van deze taken is enorm en zou de komende maanden al mijn tijd in beslag kunnen nemen, maar ze moeten allemaal worden aangepakt.
Er is de laatste tijd veel activiteit geweest rondom de bouw van het klaslokaal voor alfabetisering. Mensen liepen af en aan terwijl het dak erop werd gezet, en deze week werden ook de banken en bureaus uit bomen uit de jungle gehakt en geplaatst. Terwijl dat allemaal gaande was, sprak een van de mannen van Kovol me aan toen ik alleen was om me uit te nodigen bij hem thuis te komen.
De afgelopen maand is er steeds meer vooruitgang geboekt met het klaslokaal voor alfabetisering. Na een paar eerste dagen waarin wij aanwezig waren om vragen te beantwoorden en wat “aanmoediging” te geven, heeft de gemeenschap haar eigen ritme gevonden. Ze hebben nog nooit eerder een klaslokaal gebouwd en waren onzeker over hoe ze het “goed” moesten doen. Naarmate de tijd verstreek, was het prachtig om te zien hoe ze zelf initiatief begonnen te nemen en steeds meer vertrouwen kregen.
Voor het grootste deel kan ik zeggen wat ik wil in de Kovol-taal. Het is fijn om te merken dat mijn spreekvaardigheid niet te veel is achteruitgegaan tijdens onze afwezigheid. Kleine gesprekjes gaan zonder problemen, maar ik merk wel dat ik nog moeite heb om diepere ideeën uit te leggen.
Heb je er ooit over nagedacht hoe wij soms overkomen op God? Het lijkt wel alsof we altijd iets van Hem nodig hebben. We hebben dagelijkse behoeften, verlangens en een constante angst over een onzekere toekomst. Het is logisch om te denken dat onze aanhoudende stroom van zorgen vermoeiend moet Lees verder
Een vraag die ik had tijdens mijn zendingsopleiding was: “Wat doe je als missionaris als je 6-12 maanden thuis bent?” Is het vakantie? Zoek je betaald werk? Spreek je elke week in kerken? Is het druk? Of zit je duimen te draaien?
Goroka -> Port Moresby -> Singapore -> Parijs -> Amsterdam is een hele reis. We zijn een nieuwe wereld binnengestapt hier in Nederland. Millie stelt allerlei vragen:
Nu we op weg zijn naar onze tijd thuis, denk je misschien dat dit bericht gaat over de andere wereld waarin we terechtkomen als we naar Europa gaan, maar nee, dat is het niet. Dit gaat over hoe we het vinden om een andere wereld binnen te gaan terwijl we nog steeds hier in Papoea-Nieuw-Guinea zijn! Goroka is zo anders dan Kovol.
Deze week heb ik (eindelijk) een post-alfabetiseringsboek “Hoe de Joden leefden” doorgenomen. Het boek afmaken was een belangrijk doel voor mijn vertrek. Ik kan Kovol leesboeken en Bijbelgedeelten in mijn eentje achter mijn computer opstellen, maar de kans is groot dat het resultaat niet erg goed is!
Het creëren van een alfabetiseringsprogramma voor een voorheen ongeschreven taal is een enorme taak. De taal begrijpen en beginnen met het opbouwen van een woordenboek is een grote onderneming. Als dat eenmaal gedaan is, kan er een alfabetiseringscursus gemaakt worden. Elke lettergreep die nodig is om in de taal te kunnen lezen, moet in de les aan bod komen. Flashcards en verhalen die zijn gemaakt met behulp van reeds geleerde lettergrepen ondersteunen de lessen.