Helpende handen

Het was de laatste tijd nogal hectisch. Ik denk dat je dat wel gezien hebt als je regelmatig meeleest. Een van de redenen dat we het nog redden is dat we bezoek hebben dat speciaal is gekomen om ons te helpen.
Carol en Graham zijn nu anderhalve week bij ons en ze zijn hun gewicht nu al in goud waard – en ze blijven nog anderhalve maand!

Junglebaby

Op vrijdag kwam Juli weer bij ons voor een check en zei: ‘Ik denk dat ik toch maar naar de stad loop om in het ziekenhuis te bevallen’. Beter laat dan nooit, dus wij waren blij en moedigden haar aan om dat plan uit te voeren. ‘Goed idee, niet afwachten – morgen gaan lopen!’ Uiteindelijk is ze niet gegaan en dat was misschien maar goed ook.

Terug achter de schrijftafel

De verleiding is groot om eropuit te gaan en wat taal te verzamelen om er dan dagen op te zitten pielen in mijn kantoor, het uit mijn hoofd te leren en helemaal uit te putten tot het lijkt te worden begrepen, om dan een nieuwe lading op te gaan halen. Het is de methode ‘neem een glas mee naar huis en zorg er goed voor’ en het is erg verleidelijk. We worden aangemoedigd om meer gebruik te maken van de methode ‘ga met je mond open voor de brandslang staan’.

Thuisvakantie voor de kerstdagen

We komen er gaandeweg achter dat we 3 maanden bezig kunnen blijven met het leren van de taal en cultuur, voor het tijd is voor een pauze. De stress loopt op, de motivatie zakt weg en de vermoeidheid neemt het over. Wij zijn superslim en hadden besloten dat we nu een periode van 5 maanden in de jungle zouden blijven. ๐Ÿ˜€

We hebben iets gemist

Er is voor de Kovolmensen geen medische hulp in de buurt. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis is in Madang, een reis van 2-3 dagen over een woeste, zware looproute, wat al een pittige tocht is als je gezond bent. Als je medische hulp nodig hebt, ben je meestal niet op je best…

Boodschappendag

Helikopterdagen zijn altijd druk, met name als de laatste een poosje geleden is. Vandaag kwamen er ongeveer 100 mensen kijken wat de heli meebracht. Ik had Tribal Supply gevraagd om er een ballen pomp bij te doen, dus de tieners en jonge mannen keken er erg naar uit om hun voetballen op te kunnen pompen, en eindelijk eens te kunnen spelen met de bal die ik anderhalve maand geleden mee had gebracht!

Afscheid?

Fiona heeft de afgelopen twee maanden in het huis van de Hansens gewoond, dagelijks school- en speeltijd met de kinderen van Stous en die van ons gehad, dagelijks met ons of de familie Stous gegeten en ze was iedere vrijdagavond op onze spelletjesavond. We hebben ontzettend gelachen als we tegen elkaar een obstakelrace renden die was bedacht door een vierjarige, of als we een danswedstrijd hadden of stoelendans deden. We hebben heel veel mooie herinneringen. Fiona werd expert in het dragen van twee baby’s tegelijk en ze overspoelde onze kinderen met aandacht. Onze kinderen genoten er met volle teugen van.

Cultuurinterviews

Als ik dat bedenk, stel ik de vraag: waarom dragen vrouwen brandhout op hun hoofd, en dragen mannen het op hun schouders? Het antwoord dat ik kreeg was: omdat ze vuur willen maken en eten willen koken. Haha! Ja, dat klopt, en het was een antwoord op mijn vraag, maar niet dat wat ik zocht. Vragen stellen in een taal die je nog aan het leren bent is lastig, dus is het altijd een cadeautje als het lukt.

Spiekbriefje

Vorige week hadden we onze taalevaluatie, dus deze week zijn we bezig met de fouten verbeteren!

Met de vragen die ik had in mijn achterhoofd ging ik er met de jongens voor zitten… En het voelde als spieken! Ik zou die vragen nu zรณ kunnen beantwoorden als ik ze weer zou krijgen! ๐Ÿ˜„

Taal-evaluaties

Onze 2 consultants, Wes en Jeremiah, waren een dag later in verbang met het weer in Kovol waardoor de heli niet kon landen, maar er stonden al heel wat mensen klaar om te helpen, ze hadden erg veel zin om onze voortgang in kaart te brengen. De volgende dag klaarde het weer op en was het evaluatietijd ๐Ÿ™‚
Het begint dan altijd met het bespreken van het pre-evaluatieformulier dat we ingevuld hebben en gewoon kletsen over hoe wij vinden dat het gaat en wat we voor vragen hebben. We ervaren iedere dag weer dat we worstelen met de kleine nuances van de taal en cultuur in Kovol en het is al bemoedigend om een luisterend oor te hebben en de erkenning voor al ons harde werk te horen.