Terugkeren naar Kovol na onze vakantie voelt als thuiskomen. Onze vakantie was heerlijk verkwikkend en we hebben er enorm van genoten. Hoe fijn onze vakantie ook was, de terugkeer naar ons huis in de bush voelt alsof we terugkomen op de plek waar we thuishoren. De gemeenschap van Kovol verwelkomde ons hartelijk, maar tegelijkertijd verliep onze terugkeer heel gewoon, als onderdeel van het dagelijkse leven, waardoor we niet overspoeld werden met aandacht.
Iets wat we hier graag willen aanmoedigen, is dat onze kinderen vaker met de kinderen uit Kovol spelen. Er zijn een paar hindernissen geweest die het voor onze kinderen moeilijk maakten om dat te doen.
Bijbelvertaling is een uitdagende taak. Het gaat niet alleen om het vinden van de juiste woorden om de woorden uit het origineel te vertalen.
Mijn werkdag bestaat momenteel uit een afwisseling van alfabetiseringslessen, bijbelvertaling, het schrijven van bijbellessen en tijd doorbrengen met de gemeenschap in Kovol. Mijn doel is om elke week aan elk van deze taken wat aandacht te besteden. Ik streef ernaar om elke dag een klein beetje vooruitgang te boeken met elke taak. Elk van deze taken is enorm en zou de komende maanden al mijn tijd in beslag kunnen nemen, maar ze moeten allemaal worden aangepakt.
De alfabetiseringsklas draait nu al drie volle weken en we gaan week 4 in. Bijna alle studenten maken gestaag vooruitgang. De lessen zijn op de meeste dagen van 13:30 tot 16:00 uur en de leraren moeten er vroeg zijn. De meeste van mijn middagen zijn nu gevuld met alfabetiseringsonderwijs, maar dat vind ik eigenlijk niet zo’n probleem. Het grootste probleem is juist dat al mijn vaste vertaalassistenten in de klas zitten.
Er is de laatste tijd veel activiteit geweest rondom de bouw van het klaslokaal voor alfabetisering. Mensen liepen af en aan terwijl het dak erop werd gezet, en deze week werden ook de banken en bureaus uit bomen uit de jungle gehakt en geplaatst. Terwijl dat allemaal gaande was, sprak een van de mannen van Kovol me aan toen ik alleen was om me uit te nodigen bij hem thuis te komen.
De afgelopen maand is er steeds meer vooruitgang geboekt met het klaslokaal voor alfabetisering. Na een paar eerste dagen waarin wij aanwezig waren om vragen te beantwoorden en wat “aanmoediging” te geven, heeft de gemeenschap haar eigen ritme gevonden. Ze hebben nog nooit eerder een klaslokaal gebouwd en waren onzeker over hoe ze het “goed” moesten doen. Naarmate de tijd verstreek, was het prachtig om te zien hoe ze zelf initiatief begonnen te nemen en steeds meer vertrouwen kregen.
Voor het grootste deel kan ik zeggen wat ik wil in de Kovol-taal. Het is fijn om te merken dat mijn spreekvaardigheid niet te veel is achteruitgegaan tijdens onze afwezigheid. Kleine gesprekjes gaan zonder problemen, maar ik merk wel dat ik nog moeite heb om diepere ideeën uit te leggen.
Goroka -> Port Moresby -> Singapore -> Parijs -> Amsterdam is een hele reis. We zijn een nieuwe wereld binnengestapt hier in Nederland. Millie stelt allerlei vragen:
Nu we op weg zijn naar onze tijd thuis, denk je misschien dat dit bericht gaat over de andere wereld waarin we terechtkomen als we naar Europa gaan, maar nee, dat is het niet. Dit gaat over hoe we het vinden om een andere wereld binnen te gaan terwijl we nog steeds hier in Papoea-Nieuw-Guinea zijn! Goroka is zo anders dan Kovol.