Schuldgevoel

Een probleem dat ermee samenhangt, is dat er honderden Kovol-mensen zijn en maar drie zendelingengezinnen. Als we een dag tot het punt van uitputting bezig zijn met contacten leggen, zorgen en liefde tonen naar ons beste kunnen, heeft daar nog maar een kleine groep van kunnen profiteren. De volgende dag worden we al uitgeput wakker en weet je wat dan? Er staat dan al een nieuwe groep Kovolmensen klaar die naar ons toe is komen lopen.

Onze plek vinden

De volgende dag komen die twee mannen naar me toe en fluisteren in mijn oor: “We moeten ergens over praten.” Dat is gek, want ik heb nog niet eerder mannen zo verdacht zien doen, alsof ze bang zijn om betrapt te worden.

De eerste dagen in Kovol

We willen eventuele geruchten over geheime schatten die we verborgen houden in de kiem smoren, net als sprookjes over met welke magie we aan die schatten gekomen zijn. Het klopt dat onze huizen chiquer zijn, maar we hebben geen geheimen te verbergen!

Kerstmis in PNG

We kijken er in ieder geval altijd naar uit om onze cadeautjes open te maken. We krijgen ze over het algemeen al weken van tevoren toegestuurd door familie en vrienden en al die tijd liggen ze in ons huis, staren ze ons aan en doen ze een beroep op onze zelfbeheersing. Ik heb het voor elkaar om mijn eigen verrassing te bederven.