Een van de dorpen in Kovol, en in het bijzonder één familie, wil heel graag dat we hier zijn. Zelfs na vier en een half jaar dat we hier zijn, zijn ze erg bereid om ons iets te leren en maken ze vaak de 1,5 uur durende wandeling om ons op te zoeken. Toen we hier voor het eerst kwamen, vertelde Mongongam me dat ze me alles zou leren over hoe de dames jagen. We zouden gaan jagen op ratten, kikkers en van alles en nog wat. Ik heb altijd gezegd: “Dat ga ik ooit een keer doen.”
Nu Alice en Millie groter zijn, is het voor Steve wel te doen als ik een avondje wegga. De zomervakantie van school betekent ook dat ik meer tijd heb om de taal en cultuur te leren. Dus plande ik met Mongongam om eindelijk de langverwachte reis naar hun huis te maken, zodat ze me alles konden leren over hoe de dames jagen.
Mongongam kwam woensdagavond en bleef hier in ons dorp zodat we donderdagochtend konden vertrekken. Woensdagmiddag is de tijd die we hebben ingepland voor zieke mensen om ons te bezoeken als ze hulp willen. Deze woensdag was erg druk en Steve, Rhett en ik hadden het grootste deel van de middag nodig om wonden te wassen, temperaturen op te nemen en onze dokter om advies te vragen. Dat betekende dat ik niet de tijd had die ik gepland had om me klaar te maken voor mijn jachttrip, en ik was al behoorlijk moe!
Dus donderdagochtend pakte ik een deken, schone sokken, mijn notitieblok en een recorder en ging ik op pad met Mongongam. Ik ben heel dankbaar dat onze zomervakantie in het droge seizoen valt, wat betekent dat de paden niet zo glad zijn en dat alles minder vies wordt. Onderweg kreeg ik uitleg over verschillende bomen en waar ze voor gebruikt worden, en leerde ik zinnen als ‘deze is klaar om omgehakt te worden’. Waarschijnlijk heb ik de meeste daarvan al eerder gehoord, maar nu ik meer vertrouwd ben met de jungle en sommige planten, en mensen ze heb zien gebruiken, denk ik dat het beter blijft hangen. Dat is een groot deel van onze cultuur en het taalleerproces – je komt meerdere keren terug op onderwerpen en gebieden omdat je niet alles in één keer kunt leren.
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240710_235232581.MP_.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
We deden de reis in twee uur en toen was het al bijna lunchtijd. Mongongam had een maaltijd voor ons geregeld, zodat we konden eten en meteen op jacht konden gaan. Kovol mensen eten niet op bepaalde tijden zoals wij; ze eten gewoon wanneer ze honger hebben, en meestal maar twee keer per dag. Ze wist gewoon dat ik rond lunchtijd iets zou willen eten, dus ik had een lekkere Kovol-soep om mijn buik te vullen 🙂
We hoefden niet ver te lopen om bij het ‘jachtgebied’ te komen. Ik denk dat ratten overal wel zitten. De ratten vinden een plek en graven veel tunnels – veel ingangen – en maken een bed van bladeren. Dus als je een rattenhol vindt, moet je goed kijken om alle andere ingangen te vinden. Het is goed om meerdere mensen te hebben om de uitgangen te bewaken! Dan begin je te graven met je mes en je handen. Als je bij het ‘bed’ van de rat komt, kun je aan de bladeren ruiken en voelen of de rat daar nu woont of dat het een oud huis is, of als er geen ‘bed’ is, kan het een huis zijn dat nog in aanbouw is. Als je wat grond uit de tunnels pakt, kun je dat ook controleren op pootafdrukken. Ik vind het verbazingwekkend dat de dames van Kovol deze holen überhaupt kunnen vinden en kunnen onderscheiden van de holen die andere dieren maken, en al deze ’trucjes’ kennen om te bepalen of er op dit moment een rat in het hol zit. De sfeer in de groep wordt behoorlijk opgewonden als er een bewoond huis wordt gevonden; het is alsof ze graven naar een chocoladetaart met pootjes! Er zijn er een paar ontsnapt, wat ertoe leidde dat al die opgewonden jagers er door de dichte jungle achteraan renden, luid schreeuwend. Ik denk dat ik dat ook zou doen, als er een chocoladetaart van me weg zou rennen!
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_021214623.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
Ik probeerde ook te graven, maar ik voel me niet op mijn gemak als ik mijn hand in een gat steek waar misschien een bijtertje in zit! Mijn angst was niet overdreven, want de enige rat die we die middag vingen, beet de dame die hem had gevangen.
Terwijl we ons een weg baanden door het kreupelhout van de jungle op zoek naar meer leefgebieden voor ratten, rende er plotseling een grotere soort rat weg uit zijn holletje. “Sinnol, sinnol!” hoorden we plotseling een van de dames roepen (sinnol=vlees). Iedereen rende er achteraan – ik snap echt niet hoe ze zo door de struiken kunnen rennen, en ook nog bergafwaarts; ik blijf constant steken of struikel alleen al tijdens het lopen! Ik weet niet hoe ze het voor elkaar kregen, maar ze hadden de sinnol te pakken. Nu was er zeker een feeststemming, niet zoals blij zijn met een chocoladetaart, maar meer zoals blij zijn met een gratis vijfsterrenmaaltijd. Mongongam was echt verdrietig dat ze deze geweldige maaltijd niet hadden gezien en dat hij gewoon van hen was weggelopen, maar zodra we hoorden ‘ik heb hem’, was iedereen superblij.
Ze hielden hem in leven om mij de kans te geven hem te dood te maken, zodat ik dat kon leren. Ze vroegen me de nek van de rat te breken 🙁
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_040446028.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_042438223.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
Maar goed, met zo’n goede vangst besloten we naar huis te gaan en ons feestmaal klaar te maken. Ik kreeg te zien hoe ik de rat eerst op het vuur moest leggen om het haar te verschroeien en het er daarna af te schrapen. Vervolgens wordt het dier in stukken gesneden en worden de stukken gesorteerd in groepen: om te koken in een pot, om te koken in bamboe, of gewoon direct op het vuur. De ingewanden worden verwijderd, maar veel van de organen worden opgegeten. De geur van het brandende haar blijft gewoon op de huid van het dier hangen en is niet aangenaam, om het netjes te zeggen.
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_044024343.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
Die geur trekt in alles wat ze met het vlees bereiden. Eigenlijk smaakt het vlees zelf niet eens zo slecht. Ik hou niet van rattenvlees, maar dat andere grotere ratachtige dier dat we vingen was niet vies.
Steve had tegen Mongongam gezegd (half als grapje, maar ze nam het echt serieus) dat ik alles wat ze eten moest proberen, omdat ik hun cultuur moest leren kennen. Geweldig, bedankt Steve 😉
Na de maaltijd was ik hartstikke moe, en van mijn laatste nachtelijke reis wist ik dat ik er niet veel aan zou hebben als ik geen pauze zou nemen, dus ging ik even liggen en rusten. Toen ik uit mijn ‘kamer’ kwam, was de familie weer aan het koken. De rest van het dorp was naar huis gegaan omdat er zoveel mensen aan ons feest hadden deelgenomen dat er niet genoeg eten was en iedereen nog steeds honger had.
Dus een uurtje later kreeg ik voor de derde keer die dag Kovol-soep. Mijn rustmomentje had echt geholpen en ik zat klaar om te praten en te proberen wat taal te leren. Ik probeerde een verhaal te vertellen over wat we die middag hadden gedaan en dat ging best goed.
Om 8 uur gingen we allemaal naar buiten, zodat ik kon ervaren hoe het is om ’s nachts te jagen. Er was ’s middags veel bamboe gekapt en verzameld en die werd nu aangestoken om als fakkels te dienen. Het zijn eigenlijk net enorme luciferstokjes. Als je ze omhoog houdt, gaat de vlam uit; als je ze omlaag houdt, blijven ze branden, maar kunnen ze heet worden. Het licht dat deze bamboetoortsen gaven was best goed, maar met alle rook die erbij kwam en het licht dat in je ogen scheen, was het niet gemakkelijk om het pad af te lopen naar het beekje waar we op kikkerjacht gingen. Toen we er eenmaal waren, was het eigenlijk best gaaf. Kikkers vangen is zoveel makkelijker dan ratten vangen. Ze zitten op een bepaalde struik en springen niet weg als je in de buurt komt; je pakt ze gewoon met je hand. Het lastige is om ze te doden, wat je doet door hun achterpoten vast te houden en ze op je brandende fakkel te leggen totdat ze niet meer spartelen. De handen van Kovol-mensen zijn geweldig in het vasthouden van hete dingen en het aanraken van vuur. Ik voelde me zo’n watje.
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_103617141.MP_.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_112250219.MP_.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
Rond half 9 waren we weer thuis; Mongongam zorgde dat het een korte ervaring voor me was, geen volledige nacht zoals ze meestal doen. Sommige van de jonge meisjes bleven daar om nog wat te jagen. Dus we sliepen wat en stonden om 11 uur weer op om alle kikkers vast te binden en boven het vuur te drogen te hangen. Ik moest ook nog wat andere dingen proberen die meteen gekookt werden: een bidsprinkhaan, een stukje vogelvlees, kikkereieren (ze waren eigenlijk best lekker, maar ik denk niet dat er nog een keer ’s nachts wakker voor zou blijven ;)).
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_133841376.MP_.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
Toen was het tijd om fatsoenlijk te slapen. Slapen op een harde bamboevloer met rondkruipende insecten die je wel hoort maar niet kunt zien (en ik wilde geen licht aandoen om te kijken) is moeilijker dan thuis in mijn knusse bed, maar het viel mee. Ik voelde me ’s ochtends eigenlijk best uitgerust.
Omdat we de dag ervoor zoveel hadden gegeten, moest Mongongam naar haar tuin om nog wat wortels te halen voor het ontbijt (weer een vleesfestijn, net als de middag ervoor), dus terwijl we op haar terugkomst wachtten, gingen we zitten en pakte ik mijn notitieblok (ik was verbaasd dat ik de ruimte in mijn hoofd had om taalstudie te doen, maar het ging best goed).
Toen kwam het moeilijkste deel van mijn tripje, denk ik. Ik had het gevoel dat ik het best goed had gedaan, al dat vlees proberen dat we in het westen nooit zouden eten. Een paar van de jongens waren die avond ook gaan jagen en hadden nog meer ratten gevangen, een paar sugar gliders en zelfs een baby boomkangoeroe. Er was dus behoorlijk wat vlees (inclusief al die kikkers) om klaar te maken. Ik zal je vertellen, als je een dode rat in je handen gedrukt krijgt met een mes en de opdracht krijgt om zijn buik open te snijden om zijn ingewanden eruit te halen, samen met de geur van verbrand haar op een lege maag, is dat niet iets waar ik erg blij van word. Maar we hebben alles klaargemaakt en gekookt. We aten ons ontbijt (soep nummer 4) en toen was het tijd voor mij om te vertrekken.
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_222750188.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240711_233953023.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
![](https://i0.wp.com/reachkovol.com/wp-content/uploads/2024/07/PXL_20240712_005540256.MP_.jpg?resize=750%2C563&ssl=1)
Misschien heb ik dit tripje laten klinken als een vreselijke ervaring. Er waren delen die ik minder leuk vond, dat is waar, maar ik ben eigenlijk heel blij dat ik kon gaan en kon zien hoe ver de mensen hier moeten gaan om wat vlees in hun buik te krijgen. Ik ben ook verbaasd over de grote kinderen en tieners die waarschijnlijk het hardst werken van iedereen; zij worden altijd om water gestuurd, zij zijn degenen die mijn tas voor me dragen en zij gaan het langst mee op jacht. Ze lijken totaal niet onwillig of lui.
Dus dit soort tripjes zijn niet comfortabel, en ik kijk ernaar uit om thuis te zijn in mijn schone huis, mijn handen goed te kunnen wassen en niet constant in de rook te zitten, maar ze geven zo’n goed inzicht in hoe de mensen hier leven, en dat is waar mijn werk op dit moment om draait. Dus ik denk dat ik mijn tijd goed heb gebruikt 🙂
0 reacties