Een moment van wanhoop
We werden geroepen voor de lunch en Rhett en ik zaten stil onder ons zeil rijst en taro te eten. Ik was te moe, te teleurgesteld, de uitgeput om op te staan en weer aan de slag te gaan. Ik was er klaar mee.
We werden geroepen voor de lunch en Rhett en ik zaten stil onder ons zeil rijst en taro te eten. Ik was te moe, te teleurgesteld, de uitgeput om op te staan en weer aan de slag te gaan. Ik was er klaar mee.
De taak van vandaag was draden trekken, het huis van binnen bekleden met multiplex (dat helpt voor de stevigheid, het ziet er mooi uit en voor Gerdine het meest belangrijk: het houdt de beestjes buiten!) en goten aanbrengen.
Wat ook altijd gebeurt als we naar de stad gaan – mensen willen iets van ons. Iedere keer zijn het er een aantal.
We staan ervan te kijken wat voor werk God allemaal aan het doen in in de stammen in heel PNG. Alfabetiseringsprogramma’s waardoor mensen leren lezen, vertalingen die gemaakt worden en gelovigen die ervoor kiezen zich te gedragen op een manier die helemaal tegen hun cultuur ingaat, door liefde en vergeving voor te leven aan hun gemeenschap.
Ik heb geprobeerd een balans te vinden tussen op pad gaan om mensen te ontmoeten en normaal doen en me thuis aan een bepaalde regelmaat te houden voor Oscar.
We nemen een campinggasstel mee, zodat we feestmalen als rijst met vlees uit blik en instant noedels kunnen klaarmaken.
De frustratie zit me zo hoog dat ik wel kan huilen. Ik sta hier te kijken naar drie prachtig voorbereide stammen – recht, waterpas en haaks, en we hebben er niks aan.
Ik heb de halve nacht ‘mep de muis’ gespeeld, maar zonder succes. Rond een uur of 2 viel ik eindelijk in slaap. Mijn plan voor vanavond is te zorgen dat ik al slaap voor muisjelief tevoorschijn komt!
We hebben inmiddels zo’n 50 vloerbalken gezaagd en hebben van de stukken die niet diep genoeg waren voor een balk, onderdelen voor onze trap gemaakt. We zijn in ons ritme aan het komen, we gaan vooruit en dan… regenochtend.