Geschreven op 15 april. Door een internetstoring van 30 dagen kon deze blog niet gepubliceerd worden toen hij twee weken geleden geschreven werd. (vertaling vertraagd door vakantie vertaler)
De afgelopen maand is er steeds meer vooruitgang geboekt met het klaslokaal voor alfabetisering. Na een paar eerste dagen waarin wij aanwezig waren om vragen te beantwoorden en wat “aanmoediging” te geven, heeft de gemeenschap haar eigen ritme gevonden. Ze hebben nog nooit eerder een klaslokaal gebouwd en waren onzeker over hoe ze het “goed” moesten doen. Naarmate de tijd verstreek, was het prachtig om te zien hoe ze zelf initiatief begonnen te nemen en steeds meer vertrouwen kregen.
Het “eerste” dak
De gemeenschap heeft geregeld dat materialen verzameld, vervoerd en vervolgens aan het gebouw toegevoegd werden. Onze rol is de afgelopen weken veel meer op de achtergrond geweest. Ik heb kunnen helpen bij sommige stappen en wat werk kunnen doen, maar hun vaardigheden als bouwers overtreffen die van mij ruimschoots.
Een zorg van de gemeenschap was dat de wind de sagobladeren, die gebruikt worden voor de dakbedekking, zou wegblazen. Mijn beeld is dat een dak van sagobladeren na ongeveer twee jaar flinke reparaties nodig heeft. De wind trekt losse bladeren weg en uiteindelijk ontstaan er gaten. Na ongeveer vier jaar lekt het dak zo erg dat het eigenlijk niet meer bruikbaar is. Het water begint de binnenkant van het huis te beschadigen en meestal wordt dan het hele huis opnieuw gebouwd. Het was dus begrijpelijk dat men zich zorgen maakte dat dit grote schoolgebouw snel zou verslechteren en dat het onderhoud een last zou worden.
Na wat nadenken besloten we een groot grijs plastic zeil beschikbaar te stellen. Jaren geleden, toen wij onze huizen bouwden, woonden we zelf in een tent van zeildoek. We hadden twee zeilen gekocht van ongeveer 9 bij 12 meter. Eén gebruikten we als leefruimte terwijl we bouwden, en één om onze werkplek af te dekken.
Toen onze huizen klaar waren, hebben we de zeilen opgevouwen en beschikbaar gesteld aan de gemeenschap van Kovol. Mensen kwamen ze lenen om hun werkplek af te dekken wanneer ze sago verwerkten, of om een tent te maken als ze naar een voetbaltoernooi gingen. In de loop der jaren werden mensen steeds minder zorgvuldig met het terugbrengen van de zeilen en uiteindelijk wisten we niet meer waar ze gebleven waren.
We lieten weten dat we ze graag terug wilden hebben en kort daarna werden ze teruggebracht. Het plan was om het zeil onder de dakbedekking van sagobladeren aan te brengen. Op die manier zouden lekkages door het dak niet naar binnen komen, terwijl de sagobladeren de zon van het zeil zouden afhouden zodat het minder snel zou slijten. Dat is tenminste het idee; we zullen zien of het werkt. Het zeil heeft zelf ook veel gaten, dus misschien werkt het niet zoals we hopen, maar het is het proberen waard.
Deze combinatie van junglematerialen met een groot plastic zeil is een compleet nieuwe bouwmethode, dus de mannen van Kovol moesten uitzoeken hoe ze de dakbedekking van sagobladeren bovenop het zeil konden bevestigen. De oplossing werd een soort dubbel dak. We zullen zien hoe het uitpakt!
De afgelopen weken is de bamboe aangekomen en verwerkt tot gevlochten wanden. Daarbij komt veel splijten, snijden, hameren en vlechten kijken. Ik heb een beetje geholpen met vlechten, maar zij zijn de experts, dus ik weet niet zeker hoeveel ik eigenlijk geholpen heb. Het verbaast me telkens weer dat de mannen van Kovol deze bamboestrips met blote handen vlechten. Ik moest werkhandschoenen aantrekken, want ik krijg al snijwonden van alleen het vasthouden van bamboe, laat staan van het strak invlechten ervan.
Na de bamboewanden volgden een paar dagen waarin veel mensen samenkwamen om dakpanelen te maken. Ze nemen een lange strook bamboe van een paar meter en maken bladeren dubbelgevouwen eraan vast. Daarna worden de bladeren met een liaan vastgenaaid totdat de hele bamboestrook bedekt is met een rij dubbelgevouwen bladeren.
De mannen hebben vrijdag gekozen als de dag waarop ze allemaal samenkomen om deze panelen op het dak vast te binden. Daarna hoeven er alleen nog wat banken en tafels van houten palen uit het bos gemaakt te worden, het schoolbord opgehangen te worden, en dan is het klaslokaal klaar.
Nu het klaslokaal bijna klaar is, zijn we bezig geweest met het voorbereiden van de lees- en schrijfboekjes voor de klas zodat ze gedrukt kunnen worden. Het probleem is dat we zonder internet de bestanden niet naar de drukkerij konden e-mailen! Net voordat het internet uitviel hadden we de boeken naar ons adviesteam gestuurd voor controle. Zij verbeterden een paar kleine details en wilden de bestanden daarna terugsturen zodat wij nog wat aanpassingen konden doen. Uiteindelijk moesten ze de bestanden op een USB-stick zetten en die via de postzak versturen. Deze week kwam onze bevoorradingsvlucht binnen en konden we de bijgewerkte bestanden ophalen. Nu is het tijd om te printen, maar we hebben geen mogelijkheid meer om de USB-stick terug te sturen voordat de lessen beginnen, dus zullen we de eerste exemplaren hier thuis moeten printen.
We willen de start van de lessen niet uitstellen nu het enthousiasme zo groot is. Ons huidige plan is om de eerste boekjes zelf te printen en de USB-stick later alsnog op te sturen zodat de volgende boekjes bij de drukkerij gedrukt kunnen worden. 🙂 Op de een of andere manier zorgen we dat het gaat werken!
Met dat in ons achterhoofd maakten we onze lijst met studenten bekend aan de gemeenschap. De klas wordt bewust klein gehouden zodat iedere student veel tijd en aandacht van de docent krijgt. Dat betekent wel dat we niet veel mensen konden kiezen. We maakten ons zorgen over de reactie op de namen die we gekozen hadden, maar op een mooie zonnige ochtend maakten we de namen bekend aan de leiders van de gemeenschap. Zij reageerden met: “We zijn één maag, we doen het zoals jullie voorstellen. Niemand krijgt hiervan last van de maag.”
Dat was gisteren. Over een paar dagen zullen we goed moeten luisteren of er toch nog “last van de maag”-gevoelens zijn ontstaan.
De datum staat vast. De alfabetiseringsklas begint op 27 april. Onze gezinnen verhuisden in januari 2020 naar Kovol. Het heeft 6 jaar en 4 maanden geduurd om op dit punt te komen. We gaan onze eerste zaadjes planten en kijken uit naar wat eruit zal groeien. Hoe zal alfabetisering verlopen? Hoe zullen onze studenten het doen zodra de eerste opwinding verdwenen is? Wat voor invloed zal het kunnen lezen en schrijven op hen hebben als ze het hele traject doorlopen en afstuderen? We zijn benieuwd!
0 reacties