Wat Doet een Missionaris Tijdens Thuisfrontverlof?

Een vraag die ik had tijdens mijn zendingsopleiding was: “Wat doe je als missionaris als je 6-12 maanden thuis bent?” Is het vakantie? Zoek je betaald werk? Spreek je elke week in kerken? Is het druk? Of zit je duimen te draaien?

Ik ben nu in de positie om mijn vraag te beantwoorden, nu we zes weken in Nederland zijn. Het antwoord moet zijn: het hangt ervan af! Dit is de derde keer dat we thuis zijn, maar het is de eerste keer dat we terug zijn zonder een baby te verwachten. Het is ook de eerste keer dat we ons thuisfrontverlof in Nederland begonnen zijn in plaats van in het VK, en gelukkig is er geen COVID-lockdown meer. Hoe onze drie thuisfrontverloven eruitzagen, verschilde zelfs voor ons eigen gezin, dus ik kan zeker geen algemeen antwoord geven voor elk zendingsgezin! Het zal altijd heel familie- en omstandigheden-specifiek zijn.

Dit is wat onze afgelopen zes weken hebben bevat:

Familietijd

De laatste keer dat we hier waren, waren Alice en Millie nog baby’s. Nu zijn het lopende, pratende kleine mensjes die zich niet kunnen herinneren dat ze hun grootouders in het echt hebben gezien. We hebben genoten van tijd met familie in de normale dagelijkse routines van maaltijden, dagjes uit naar de dierentuin, bessen plukken in de tuin, bakken, boodschappen doen en boeken lezen.

We genieten van een mix van speciale dagjes uit en gewoon “normaal” dagelijks leven. Het normale dagelijkse leven voelt voor ons behoorlijk nieuw en spannend. We zijn nog steeds enthousiast over uitstapjes naar de supermarkt voor boodschappen, want elke keer als we gaan, is er een kans om een lekkernij mee terug te nemen die we al vier jaar niet hebben gegeten – of, in het geval van onze kinderen, nog nooit hebben geprobeerd!

Kantoortijd

Nu ik begonnen ben met het voorbereiden van leesmateriaal en Bijbelvertaling in de Kovol-taal, heb ik onbeperkte mogelijkheden voor kantoorwerk geopend. Een prioriteitsproject is het opnieuw doen van de geletterdheidscursus die ik in juni heb afgerond, omdat we ons alfabet hebben veranderd. Het proces van het voorbereiden en werken met ons Kovol-taalmateriaal maakte duidelijk hoe moeilijk we het ons hadden gemaakt met sommige van onze alfabetbeslissingen, en het is beter om de verandering eerder dan later door te voeren.

Ik zou me daar graag in vastbijten, maar ik heb er nog geen tijd voor gevonden.

Urgentere zaken waren het herzien van ons strategiedocument door ons team. Dit is een document waarin we onze doelen uiteenzetten en hoe we hebben afgesproken samen te werken om deze te bereiken. Met de lessen die we de afgelopen jaren hebben geleerd, moeten we het echt herzien en bijwerken. We overwegen binnenkort een derde gezin aan ons team toe te voegen, en dat is nog een reden om delen van onze strategie opnieuw te bekijken en te herschrijven.

Toen we het strategiedocument aanvankelijk schreven, waren we bijvoorbeeld nog niet begonnen met Bijbelvertaling. We schreven enkele van onze ideeën op, maar nu het werken aan de vertaling een realiteit is, kunnen we meer details opnemen. Een sectie waarvan we de noodzaak hebben gezien om toe te voegen, is er een over hoe we omgaan met meningsverschillen tussen teamleden over de vertaling van een passage. Elke passage zal een primaire vertaler hebben, maar als de primaire vertaler een exegetische interpretatiebeslissing neemt waarmee een teamlid het niet eens is, wat doen we dan? Of wat als een teamlid vindt dat de Kovol-tekst beter anders geschreven kan worden, maar de primaire vertaler het daar niet mee eens is? Wie beslist de formulering? Moet het een unaniem teambesluit zijn? Een stemming? Beslist de primaire vertaler? Beslist de vertaalconsulent (niet haalbaar, aangezien zij de Kovol-taal niet spreken)?

Een deel van het thuisfrontverlof bestaat dus uit videogesprekken met Philip en Natalie in Kovol en het bijwerken van ons strategiedocument.

Presentaties

Ik heb de afgelopen zes weken vijf keer in het openbaar gesproken—een mix van Bijbelonderwijs en Kovol-updates. De grote uitdaging voor mij was dat drie ervan in het Nederlands waren! Gelukkig was mijn publiek erg aardig voor mij en mijn roestige Nederlands. Het was een waar genoegen om een update te geven en zoveel gezichten te zien. Jarenlang bestond onze kerkervaring uit ons kleine kerkplantingsteam in Kovol, zelfs een paar maanden waarin we helemaal alleen waren zonder andere gelovigen om op zondag mee samen te komen.

Het is een ware traktatie om zoveel gelovigen te ontmoeten, en een eer om tot hen te mogen spreken. Ik heb de afgelopen jaren niet veel Bijbelonderwijs kunnen geven. Als de Heer wil, zal dat spoedig veranderen, en zal ik druk bezig zijn met het onderwijzen van het Evangelie in de Kovol-taal, maar ik heb het gemist om diep in Gods Woord te duiken om klaar te zijn om het met anderen te delen. Ik ben gezegend dat ik hier in Nederland wat tijd heb gekregen om precies dat te doen, en dan te reizen en verschillende groepen Gods volk te bezoeken.

Bezoeken

Kerken bezoeken is een vreugde, maar individuele vrienden en ondersteuners bezoeken is misschien wel een nog grotere traktatie geweest. Opnieuw een uitdaging voor mijn Nederlands, maar verhalen delen met mensen hier is geweldig. We hebben genoten van onze band met andere gelovigen. Onze levens zien er heel anders uit—Papoea-Nieuw-Guinea versus Nederland—maar onder de oppervlakte zijn onze levensdoelen en focus zo opmerkelijk vergelijkbaar. Ik krijg een familiegevoel als ik samen ben met anderen wier focus in het leven Gods Koninkrijk is.

Thuisonderwijs

Na een schoolpauze van vier weken was het Gerdines taak om Oscar te laten starten met groep 5, terwijl ze ook Alice en Millie liet beginnen met groep 1. Thuisonderwijs is een enorme tijd- en energieverantwoordelijkheid voor Gerdine, en ik denk dat we overschatten hoeveel activiteiten ons gezin aankon.

Omdat we slechts twee maanden in Nederland zijn, wilden we zoveel mogelijk inplannen: veel activiteiten, veel bezoeken en veel tijd in de auto. Het was een vergissing, denk ik, om aan te nemen dat thuisonderwijs wel zou passen bij alles en er geen tijd en energie voor te begroten.

Bijvoorbeeld, de hele ochtend school doen en dan ’s middags wegrijden voor een bezoek, werkte in onze gedachten, maar wanneer gebeurt de voorbereiding voor de volgende dag dan? Normaal gesproken ’s avonds of in het weekend, maar we hadden avonden en weekenden volgeboekt met bezoeken.

Het resultaat was een erg vermoeide en belaste Gerdine. Nederland is Gerdines thuisland, en Nederlands is haar taal, dus we zijn in een ritme gekomen waarin Gerdine alle plannen voor Nederland maakt en alle regelingen en e-mails in het Nederlands afhandelt. Ik heb dat nu helemaal van haar overgenomen, omdat we ons realiseerden dat Gerdine meer tijd en energie nodig heeft om het thuisonderwijs gaande te houden. Ergens lijkt het een beetje gek dat het voortzetten van school met Oscar en daar dan Alice en Millie bovenop “gewoon zou gebeuren” en dat we eromheen zouden kunnen plannen.

Afgezien van de aanpassingen is het thuisonderwijs geweldig geweest. We hebben gemerkt dat de routine die het biedt gunstig is voor onze kinderen, zelfs als ze niet altijd willen “school doen”. Ze waarderen de voorspelbaarheid van een bekende routine. Alice en Millie leerden deze week over het getal nul, en ze vertellen er graag over aan mensen en wijzen de nullen aan die ze zien als we op bezoek zijn!

We zouden over drie weken naar het VK verhuizen om een zes maanden durend huurcontract aan te gaan in een huis in Bracknell. Het kleine probleempje met dat plan is dat we nog niets hebben gevonden! Ik heb elke dag wat tijd besteed aan het bellen van makelaars en het proberen een huis te huren in Bracknell, maar tot nu toe zonder succes. Alle betrokken verhuurders hebben tot nu toe gezegd dat zes maanden te kort is naar hun smaak, en er lijkt geen gebrek aan huurders te zijn om uit te kiezen.

Het gebrek aan een plek om te verblijven komt niet door gebrek aan inspanning van onze kant. We hebben aan verschillende deuren getrokken, maar tot nu toe is er geen geopend. Ik heb Jezus’ woorden in Matteüs 6:25, “maak je geen zorgen over je leven”, ter harte genomen als een manier om God te eren. Hij is onze Hemelse Vader, en Hij heeft beloofd te voorzien, dus angst heeft geen plaats in mijn hart. Het wordt echter wel spannend, nu de dagen verstrijken.

Rust

Mensen hebben ons gevraagd of we een vakantie gepland hebben. Dat hebben we niet, maar we voelen ook niet dat we er een nodig hebben. We hebben zeker rust nodig, maar met alle veranderingen in ons leven en de constante verantwoordelijkheid voor drie kinderen, hebben we gemerkt dat routine beter is dan een vakantie voor ons. Met internationale reizen en alle bezoeken die we doen, hebben we niet de wens om nogmaals ergens anders naartoe te reizen om een andere routine op te zetten op een andere plek, zelfs als het vakantie is.

Wat nu het beste werkt voor ons, is om door te gaan met ons werk en onze verantwoordelijkheden, maar om ons gaspedaal los te laten wanneer we kunnen. Halve werk-/schooldagen en halve rustdagen werken voor ons. Onze kinderen bezoeken graag speeltuinen, vooral binnenspeeltuinen. Uitstapjes naar “Moneystad” inplannen is de rust die onze kinderen prettig vinden.

Ik heb mezelf verwend en een Steam Deck gekocht—een draagbare gamingcomputer. Ik heb nu dit draagbare apparaat dat ik mee kan nemen op reis, de aan-knop kan indrukken en een spel kan starten. Het is leuk geweest om ermee op de bank of buiten op een ligstoel te liggen. Oscar maakt er ook graag gebruik van wanneer hij dat mag.

Voor Gerdine is rust om zich te vestigen op haar eigen plek met een voorspelbare routine. Zij heeft het moeilijker gehad dan de rest van ons gezin om haar rust te vinden. Onzekerheid over waar we binnenkort zullen wonen en veel reizen maken het moeilijk voor haar om tot rust te komen en echt uit te rusten.

Dus, wat doet een missionaris op Thuisfrontverlof?

Een hele mix van dingen, en het zal voor elk zendingsgezin elke keer dat ze thuiskomen anders zijn. Een uitdaging is om de routine en planning zowel te optimaliseren als in balans te brengen, aangezien alles verandert. In Kovol hadden we onze routine, en we streefden naar trouw in het doorzetten van taalstudie en vervolgens vertaling. Hoe ziet trouw er hier uit? Het is moeilijk te weten wanneer we nog niet echt onze draai en routine hebben gevonden.

Ik kan echter wel zeggen dat we gezegend zijn. We hebben wat we nodig hebben, en we hebben veel om van te genieten.