Het varkenshek

Vertaling vertraagd ivm vakantie vertaler

Varkens maken een groot deel uit van het leven in Kovol en Papoea-Nieuw-Guinea in het algemeen. Varkens zijn een waardevolle bron van vlees en vlees is een essentieel onderdeel van elke belangrijke sociale gebeurtenis. Als je je publiekelijk verontschuldigt omdat je iemand onrecht hebt aangedaan, maar geen varken slacht om vlees te geven, was het dan wel een echte verontschuldiging? Als je geen varken slacht om een succesvol huwelijk te vieren tijdens de pennam ceremonie, dan komen je woorden en daden niet overeen. Je zegt dat je een goed huwelijk hebt met het feest, maar als je geen varken slacht, dan zeggen je daden dat het huwelijk het niet waard is om gevierd te worden.

Het houden van varkens is een essentiële taak voor elk gezin, maar varkens zijn ook lastig. Omdat ik niet in de buurt van varkens ben opgegroeid, heb ik ontdekt dat ze heel slim kunnen zijn en een band kunnen opbouwen met hun baasjes. Ze vinden het heerlijk om over hun buik geaaid te worden, komen als ze geroepen worden en kwispelen vrolijk met hun staartje. Ze hebben echter een ongelooflijke eetlust en dat is de bron van veel “problemen” met varkens.

Een groot probleem is bijvoorbeeld als een hongerig varken in een voedseltuin terechtkomt en in korte tijd al het voedsel opgraaft. De mensen van Kovol moeten zich enorm inspannen om elk jaar sterke borsthoge houten hekken van honderden meters rond hun tuinen te bouwen.
Varkens maken ook een puinhoop van het dorp. Ze poepen op de paden en open plekken en ploegen de grond om.
Als het jouw varken is, is het iets waar je mee dealt, maar als het varken van een andere familie is, kan er echt wrijving ontstaan.

Er bestaan informele afspraken dat kleine, jonge varkens zijn toegestaan in dorpen, maar dat grotere varkens uit de buurt van het dorp moeten worden gehouden. Als een varken er een gewoonte van maakt om naar een bepaalde plek te gaan en daar problemen te veroorzaken, moet de eigenaar het varken de ogen uitsteken om te voorkomen dat het daar problemen kan veroorzaken.

In de loop der jaren zijn er in de buurt van onze huizen varkens geweest die voorbijkwamen en problemen veroorzaakten. Aanvankelijk hadden we een kleine tuin en hadden we wat voedsel geplant. De varkens hebben de zaak verwoest. Enkele jaren geleden besloot het dorpshoofd daarom om het dorp dat het dichtst bij ons lag leeg te halen. Iedereen zou verder weg gaan wonen zodat de varkens ons niet zouden lastigvallen. Helemaal niet ideaal om een taal te leren! Het dorp verlaten om ons alleen achter te laten was wel het laatste wat we wilden!
We slaagden erin om de mensen om te praten en kregen zelf een varken. Ons eigen varken vernielde ons eigen gebied en dat maakte voor een tijdje een einde aan het gepraat.

Al jaren vertellen we mensen dat varkens die ons gebied omspitten voor ons geen groot probleem zijn. We hechten meer waarde aan de gemeenschap dan aan een mooi gazon rond ons huis. We kunnen leven met de varkens

Dit natte seizoen heeft een trio varkens er echter een gewoonte van gemaakt om bijna iedere avond bij onze huizen te komen wroeten. Ik word ’s ochtends wakker en ben al maanden bezig met het opvullen van gaten, het herplanten van struiken die zijn uitgetrokken en het uitgraven van greppels die de varkens met aarde hebben volgegooid. De varkens komen consequent rondwroeten. Sommige gebieden zijn een moeras van modder en plassen en al het gras is weggerukt. De weg naar ons gebied is een modderpoel geworden.

Jarenlang hebben we gezegd dat het niets voorstelde, maar deze varkens zijn te ver gegaan! Onze landeigenaren, van wie de varkens niet zijn, zijn boos op de familie die wel eigenaar is en schamen zich dat het gebied waar de blanken wonen, verpest is. Status is belangrijk voor hen en als missionarissen met een hoge status wordt er van ons verwacht dat we een mooi gebied hebben. Als het gebied rond onze huizen een modderpoel is, voelen zij zich daar rot over. Het suggereert dat ze niet goed voor ons zorgen.

We besloten dat het tijd was om iets te doen. Het cultureel gepaste ding om te doen zou zijn 1. de varkens uit woede neerschieten en daarna voor de dorpsrechtbank verschijnen, of 2. een hek bouwen. We besloten voor het hek te gaan. De Kovol manier om het te doen zou zijn om stokken te verzamelen, heel veel stokken, en daarmee een hek te bouwen. Dit is meestal mogelijk omdat ze net een stuk oerwoud hebben vrijgemaakt voor een tuin door bomen om te hakken. Er ligt dan veel hout dat sowieso opgeruimd moet worden.

Voor ons was dat niet het geval, omdat mensen door onze status verwachten dat we een draadomheining hebben. Dus kochten we 300 m omheining van varkensdraad.

Op de dag dat het hekwerk arriveerde, gingen de mensen meteen aan de slag. Het was tijd om de “hevi” voor eens en voor altijd af te maken. 1½ dag werk later hadden de mannen van Kovol het gebied rond onze huizen volledig omheind. We hebben een hek aan twee verschillende uiteinden van ons gebied waar mensen in en uit kunnen en de gemeenschap is heel duidelijk dat ergens anders over het hek klimmen “slecht” is. Hé, dat kwam niet door ons; we proberen de dingen te laten verlopen zoals de mensen van Kovol dat willen. Zij zijn tenslotte de experts!

Het is heel fijn om de gaten te kunnen vullen en te kunnen graven om de drassige gebieden af te voeren, wetende dat er ’s avonds geen varken terugkomt om zich weer in de modder te wentelen en al mijn werk ongedaan te maken. De mensen van Kovol zijn druk bezig met het planten van sierplanten langs het hek. Ze binden ook borsthoge bamboestokken vast om het onmogelijk te maken er overheen te klimmen, behalve bij de daarvoor bestemde hekken.

Het is een grote verbetering en we hopen dat het lang meegaat. Aan de andere kant heeft het al een aantal voorspelbare neveneffecten gehad. Het eerste is dat de gemeenschap het gebied rond onze huizen nu het speciale “kerk”-gebied noemt. We zijn niet blij met dat idee, want ons uiteindelijke doel is om een inheemse kerk te stichten. We willen een kerk die geleid wordt door en volledig in handen is van de mensen van Kovol. We willen een kerk die groeit en het evangelie naar andere Kovol-dorpen brengt. Dat kan mogelijk worden belemmerd als het idee is dat mensen naar het kerkgebied moeten komen, in plaats van dat de kerk naar de verlorenen gaat.

Als de Heer het wil, zal Zijn woord de harten van de mensen grijpen en zullen ze in staat zijn om de sterke culturele verwachting van zich af te schudden dat de weg voorwaarts bestaat uit het bouwen van een groot, goed uitgerust zendingsstation. We hebben het varkensprobleem opgelost (voor nu), maar hebben we een belangrijker probleem gecreëerd voor later? We hebben geen idee, alleen de Heer weet het! We rommelen maar wat aan en struikelen verder, in het vertrouwen dat God ons kan gebruiken ondanks alle verkeerde beslissingen die we onderweg nemen!

Het is heel fijn om geen varkens te hebben die ons gazon in een modderpoel veranderen!