Nu we op weg zijn naar onze tijd thuis, denk je misschien dat dit bericht gaat over de andere wereld waarin we terechtkomen als we naar Europa gaan, maar nee, dat is het niet. Dit gaat over hoe we het vinden om een andere wereld binnen te gaan terwijl we nog steeds hier in Papoea-Nieuw-Guinea zijn! Goroka is zo anders dan Kovol.
Ons gezin is druk bezig geweest om zich voor te bereiden op de overgang. Dat betekende schoonmaken, wegen, inpakken, oude kleren wegdoen en de tijd nemen om te praten over de veranderingen die komen gaan. Het leven in Kovol stond echter niet stil en we moesten ook tijd doorbrengen met de Kovol-gemeenschap.
Er doet een gerucht de ronde in deze trant: “Rhett ging naar huis en vertrok voorgoed. Nu gaat Steve naar huis en vertrekt hij voorgoed. Dat komt omdat we de missionarissen storen. We moeten allemaal verhuizen zodat zij de enigen zijn die in het dorp wonen. Als we ze niet meer storen, zal het missiewerk goed gaan.”
We hoeven niet uit te leggen dat dit precies het tegenovergestelde is van wat we willen! We moesten tijdens meetings wat tijd besteden aan het bespreken van dit gerucht, de mensen aanmoedigen om dicht bij ons te blijven en hen geruststellen dat we van plan zijn om terug te komen en dat we niet weten waarom we dat niet zouden doen.
We denken dat we het gerucht succesvol hebben aangepakt, maar Philip en Natalie zullen het natuurlijk in de gaten moeten houden om te zien of de situatie zich verder ontwikkelt. We hebben beloofd video’s van onze reizen met Kovol-taalcommentaar naar Philip en Natalie te sturen, zodat ze mensen kunnen laten zien als een manier om enigszins verbonden te blijven.
Wijzelf stapten in de helikopter en vertrokken naar Goroka town. Het voelt als een andere wereld. Het grootste deel daarvan is het verblijf op onze basis in Sobega. Na een paar maanden in de bush te hebben doorgebracht waar alleen ons kleine team was, is het zo anders om zo veel andere zendelingen te zien. Op onze eerste avond in Goroka kwamen we eten bij een nieuw zendelingengezin. De volgende dag hadden we weer een diner geboekt bij een ander gezin, waardoor Oscar zich afvroeg: “Waarom moeten we altijd met andere mensen eten?”. Het is zo’n andere ervaring dan onze afzondering in de bush.
Onze laatste 3 dagen zijn gevuld met meerdere bezoeken en evenementen per dag. Het is best vermoeiend, maar het is slechts een voorproefje van het hogere levenstempo waaraan we ons moeten aanpassen als we terugkeren naar Europa. Nieuwe gezichten, nieuwe plaatsen, nieuw eten, nieuwe ervaringen – allemaal hier in Goroka. We zijn dol op de markt hier in Goroka. Vers fruit, verse broccoli, wat een traktatie! Kip, rijst en verse broccoli als avondeten – wow, living the dream!
De cultuur hier in Goroka is ook anders. Ik ging wandelen en kwam een paar mannen tegen die een mobiele boomzaag (Lucas mill) runden. Een huiseigenaar had hen ingehuurd om boomstammen tot planken te zagen voor de bouw van een huis. Hun zaagblad had een spijker geraakt en was gebroken. Ze wachtten op hun vriend die het weer in elkaar had gelast in hun werkplaats. Zo’n andere wereld dan de zelfvoorzienende landbouw in Kovol!
We hebben onze koffers uit de opslag gehaald en zijn begonnen met inpakken. We blijven een nacht in Port Moresby, wat betekent dat onze eerste vlucht een binnenlandse vlucht is met een lagere bagagevrijstelling: 5x 16kg inchecken en 5x 7kg handbagage. Onze internationale vlucht gaat tot 10x 23kg ruimbagage!
Bij het verlaten van Kovol hebben we onze 49 kg bagage gewogen en alles in kartonnen dozen verpakt. We droegen elke kartonnen doos naar het helikopterplatform in het zicht van de hele Kovol-gemeenschap, ons diep schamend voor onze decadentie. Als een Kovol-familie naar de kust loopt, nemen ze elk ongeveer een rugzak van 8 kg mee, en hier liepen wij, steeds heen en weer, doos na doos na doos naar het platform te dragen. Ik had het gevoel dat we pronkten met onze rijkdom en het feit dat we zo’n gemakkelijke manier hadden om naar de stad te gaan.
En nu pakken we ineens koffers met “westerse” bagagevrijstellingen en gebruiken we lang niet alles wat we zouden mogen- we reizen met weinig! De overgang van ‘wat een obscene hoeveelheid spullen’ naar ‘nou, jullie nemen ook niet veel mee’ kostte één vlucht van 45 minuten.
Hoe voelen we ons nu over dit alles? Ik voel me energiek en optimistisch. Gerdine voelt zich uitgeput. Oscar voelt zich verdrietig. Met de kinderen hier spelen is anders en soms verwarrend als het niet loopt zoals hij verwacht. Alice en Millie zijn opgewonden en alles is raar. Dat heeft allemaal tijd en ruimte nodig om te verwerken. We moeten onze kinderen nog veel leren, vooral Alice en Millie — ik denk aan winkeletiquette, vooral omdat ze grijpgrage handjes hebben 😀 Het is een interessante uitdaging om te proberen zo goed mogelijk gebruik te maken van de ene week die we in Goroka hebben. Het is maar weinig tijd waarin we zoveel mogelijk moeten inpakken, terwijl we ook behoefte hebben aan rust, stilte en tijd om alle lagen van ervaringen en emoties te verwerken.
0 reacties